الیاس شویری شاعر مسیحی لبنانی
تاریخ ارسال : 1391/08/07
الیاس شویری متولد 1957 بقاع لبنان و در یك خانواده مسیحی به دنیا آمده است. شویری عمده فعالیتهایش در خصوص فعالیت های سیستماتیك درباره اطلاع رسانی و بهینه سازی ترافیك شهری می باشد.
شویری در كنار فعالیتهای تخصصی خود در زمینه شعر و ادبیات نیز تحقیقات گسترده ایی داشت و آثار متعددی را نیز به رشته تحریر در آورده است كه ازآن جمله می توان به :«امام علی بن ابیطالب: مؤمن راستین»، «راههای به سوی خدا یكیست» ، «دیدگاه من مسیحی لبنانی به امام موسی صدر»، «مهندسی راه و ترافیك» و چند اثر دیگر در این زمینه ،مجموعه «داستانهای كوتاه صالح و ایمنی ترافیك»، «چگونه مدرس برجستهای باشی» و«بیش از 300 پژوهش و مقاله در زمینه ارائه شده در مجلات علمی پژوهشی و همایشها» اشاره كرد.
شویری همچنین جوایز متعدید را نیز در خصوص آثار منتشره دریافت كرده است كه جایزه «بعد انسانی امام علی»؛ جنبش امل لبنان، 2010، جایزه «گفتگوی تمدنها و ادیان در اندیشه امام موسی صدر» جنبش امل لبنان، 2006، چند جایزه از سازمان جهانی ایمنی ترافیك مانند جایزه پژوهشهای علمی و توسعهای 2012، جایزه جهانی گلین هادسون 2011، جایزه جهانی پیتر كانلیف 2010 از آن جمله است
متن زیر گزیدهای از مقدمه كتاب «الامام علی؛ المؤمن حقا» می باشد
بزرگی گفته است:
«بزرگ آن نیست كه وقتی در كنار او هستی،بزرگی¬اش به نظرت آید، بلكه بزرگ كسی¬ست كه وقتی كنار او هستی، احساس كنی كه خودت هم بزرگ هستی.»
شك دارم این گفته در اینجا مصداق پیدا كند چرا كه می¬خواهیم دربارهی مردی صحبت كنیم كه تمام بشریت در او خلاصه شده و خود، در هیأت امتی بود كه همهی ویژگیهای انسانیت را دربرداشت.
امروز، سطرها در پی عباراتی برای پركردن فضای خالی خود و سكوت دهشتناك میگردند، و در سینه من، دلی از شوق میلرزد كه عادت دارد بزرگان بشریت را دوست بدارد. در لابهلای حرفها و نقطهها و نشانهها گم میشود، مگر راه گریزی بیابد یا حرفی كه برای چند لحظه از دستان این بزرگ، وام گیرد و چند كلمه دربارهاش بنویسد. وقتی میان كتابها و نوشتهها به جستجو نشستم تا برخی فضایل امیر معصوم را پیش رو آورم، احساس كردم خویشتنم دچار حیرت شده است.. خویشتنم چندین بار از من پرسید: آیا واقعا، به بعد انسانی این امام بزرگ میاندیشیم تا دربارهی انسانیتش بنویسیم، درحالیكه انسانیت با همهی بزرگیاش، چیزی جز او نیست؟! بهراستی، چه حیرت بزرگی! وقتی بهخصوص، به این امام میاندیشی، از شگفتی لبریز میشوی. چرا كه او كسی است كه در دریاهای علم قرآن، شناور شد و به اسرار هستی دست یافت... پس آیا، من امروز خواهم توانست چیزهایی دربارهی او بنویسم؟
او انسان بزرگی است كه انسانیت، كسی را به شجاعت و بزرگواری و برتری او در دانش و بعد انسانی، نشناخته و نخواهد شناخت.. چرا كه او «علی» است. كسی كه خداوند یكی از صفات خود را به او بخشیده تا نورش دوچندان شود و بشریت از هر گروه و دین و گرایشی، از منبع خیر و دانش پیشگامِ او، سیراب شوند و هر انسان آزادهای افتخار كند كه روزی پیرامون امام عظیمی نوشته كه امانت را به دوش كشیده و رسالت را كامل كرده و بهترین ولی و حجت و امین پس از حضرت مصطفی است.
او، با اندیشه والای خود از فلاسفه پیشی گرفته و میثاق حقوق بشر را پیش از سازمانها و محافل بینالمللی نوشت. امروزه، نظامهای سیاسی در دستاوردهای خود در حوزهی حقوق بشر از هم پیشی میگیرند و سیاستمداران با سخنانی كه مشاورانشان نوشتهاند، سخنرانی میكنند تا محبت ملتها را به خود جلب كنند و بعد، همان ملتها را دچار خفقان كنند و ثروتهایشان را به تاراج برند و حقوقشان را پایمال كنند.. و اینها همه، به نام «حقوق بشر» و گاه به نام عدالت و حتی مساوات یا برتری صورت میگیرد.
درحالیكه پیش از همهی اینها، این امام بزرگ خطاب به انسان گفته بود:
«درد از خود توست اما احساس نمیكنی و درمان نیز در توست اما شكیبایی نداری.. گمان میكنی جسمی كوچكی، درحالیكه جهانِ بزرگ در تو پنهان است».
آیا انسانیتی والاتر و پیشرفتهتر از این تعبیر وجود دارد؟ تمام جهان با كوهها و دشتها و عجایب و آسمان و زمینش.. همه و همه، و با تمام زیباییاش.. تنها آن قلبی است كه نعمت ایمان را دریافت كرده است! این همان چیزی است كه امام خواست آن را درك كنیم.