جشنواره تئاتر ماه – نخستین كارگاه تئاتر كاربردی؛ مجسمه ها بی صدا سخن می گویند

تاریخ ارسال : 1391/07/26

نخستین نشست تئاتر كاربردی با گرایش "تئاتر شورایی" كه بر گرفته از آموزه های آگستو بوآل هنرمند فقید برزیلی است با انجام تكنیك "تئاتر مجسمه" در پلاتوی مركزی حوزه هنری برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی نهمین جشنواره تئاتر ماه، در نخستین نشست تئاتری كاربردی با گرایش "تئاتر شورایی" و اجرای تكنیك "تئاتر مجسمه"آن با حضور مدرسین این كارگاه سارا پهلوان زاده و غزاله كنعان پناه و حضور هنرمندان گروه های اجرایی و علاقه مندان در پلاتوی مركزی حوزه هنری برگزار شد.
در شیوه اجرایی تكنیك "تئاتر مجسمه" در ابتدا حاضرین به بیان نقطه نظرهایشان پیرامون دغدغه های ذهنی و مشكلات مد نظرشان می پردازند و با رای تمام حاضرین یك موضوع انتخاب می شود، بر اساس این موضوع انتخاب شده ابتدا از با استفاده از یك موقعیت ثابت شده و مجسمه گونه تصویری ساخته می شود، سپس تمامی افراد این آزادی عمل را دارند تا با استفاده از فرم های كه بدن افراد مختلف می دهند، ایده و نظر خود را نا "كلمه" بلكه با "تصویر " و به اصطلاح "چجسمه" مورد نظرشان به تصویر می كشند. این موقعیت حالات انسانی را تصویر می كند كه نماد و نشانه یك وضعیت و یك تفكر است.
در روش "تئاتر مجسمه" ما با 3 مرحله عمده روبرو هستیم، نخست مرحله "موجود" است كه به بیان واقعیت های موجود كه در حال حاضر افراد با آن مواجه هستند پرداخته می شود و مجسمه هایی تشكیل می شود.
مرحله بعدی مرحله "ایده آل" است كه نشانگر آرزوهای هر فرد است، و با وضعیتی روبرو می شویم كه "باید وجود داشته باشد" یا به بیان بهتر "ما دوست داریم كه وجود داشته باشد" و در مرحله سوم و آخر با مرحله "در حال گذر" مواجه هستیم كه به بررسی راهكارهای واقعی، عقلانی و قابل اجرا برای حل مشكل و معضل مد نظرمان می پردازد.
بیوگرافی آگستو بوآل – خالق "تئاتر شورایی"
آگوستو بوآل Augusto Boal))متولد و بزرگ شده شهر ریو دوژانیروی برزیل ، یكی از هنرمندان و نظریه پردازان مطرح تئاتر معاصر است. نظریه آگستو بوآل او را به عنوان یك هنرمند معترض مطرح ساخت. بوآل با طرح نظریه «تئاتر شورایی» معتقد است كه در هر موقعیت نمایشی تماشاگر باید به شكل فعال درگیر نمایش شود. در شیوه اجرایی بوآل ، تماشاگران می توانند اجرا را متوقف كنند و پیشنهاد كنش‌های دیگری به بازیگران دهند و آنان نیز این پیشنهادها را عملی كنند. اما در یكی از اجراها، زنی از بین تماشاگران پیشنهاد خود را چنان عصبی مطرح كرد كه بازیگر نتوانست منظور او را درست بفهمد، بنابراین او خود روی صحنه آمد و منظورش را عملا نشان داد . این برای بوآل به منزله تولد « تماشا- بازیگر» (و نه تماشاگر صرف) بود.
از این‌جا بود كه تئاتر او متحول شد. از مشخصه‌های تكنیكی تئاتر بوآل ، یاری گرفتن از هدایت‌گر است كه به او «جوكر» می گویند. وی تماشاگران را از قوانین مطلع می كند، به جایگزینی تماشاگر به جای قهرمان نمایش كمك می كند، راه‌حل‌های پیشنهادی را به یك جمع‌بندی می رساند. تماشاگران با حضور به‌جای شخصیت‌های صحنه و با مطرح‌كردن راه‌حل‌های تازه برای معضل مطرح شده، به صورت بداهه در برابر اجرا كنش متقابل نشان می‌دهند. یكی از بخش‌های مهم و تجربی نظریات بوآل در حوزه تئاتر‌خیابانی است.