منصوربراهیمی: حضور روحانی در سینما مشمول یك داستان گویی و تصویرسازی سینمایی است
تاریخ ارسال : 1394/06/29
منصور براهیمی، مدرس سینما گفت: وقتی روحانیت در قاب سینما میآید مشمول یك داستان گویی و تصویرسازی سینمایی میشود كه گریزی از آن نیست، بنابراین بحثهای مربوط به چگونگی نمایش روحانی در سینما را باید در چارچوب خود سینما مطرح كنیم نه بحثهای فراسینمایی.
به گزارش روابط عمومی مرکز محافل و جشنواره های حوزه هنری، دومین نشست هم اندیشی همایش «روحانی و سینما» عصر چهارشنبه ۲۵ شهریورماه با حضور ناصر هاشمزاده نویسنده و منتقد سینما و منصور براهیمی پژوهشگر و مدرس سینما در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار شد.
منصور براهیمی پژوهشگر و مدرس سینما در این نشست گفت: بحثهای نظریای درباره ذات سینما و داستان گویی وجود دارد مبنی بر اینكه ورود به عالم داستان و سینما اقتضائاتی دارد كه ذاتی آن است و باید آنها را پذیرفت.
وی با اشاره به نظریه بازنمایی در داستان و سینما اظهار كرد: اصل بازنمایی به ما میگوید كه اگر حتی یك پلیس غیرسالم در جامعهای وجود داشته باشد ما مجاز به تصویر كردن آن هستیم زیرا تصور كردن او باعث میشود ما فضیلت را به عنوان فضیلت بپذیریم.
این محقق و مدرس سینما با اشاره به عنوان «روحانی و سینما» اظهار كرد: وقتی روحانی را در قاب سینما میآوریم باید بدانیم كه این «قاب» اقتضائاتی دارد كه باید آنها را بپذیریم. یعنی مثلاً اصل بازنمایی در آن لحاظ میشود و اقتضائات داستان گویی و روایت سینمایی وجود دارد.
به گفته براهیمی وقتی میخواهیم روحانیت را در سینما نشان دهیم وارد چارچوب سینما شدهایم و ممكن است این چارچوب دیگر با چارچوب ارزشیای كه در خصوص نگاه به روحانیت وجود دارد خیلی منطبق نباشد و ما ممكن است درباره برخی ارزشها با چالش مواجه شویم.
وی افزود: وقتی روحانیت در قاب سینما میآید مشمول یك داستان گویی و تصویرسازی سینمایی میشود كه گریزی از آن نیست، بنابراین بحثهای مربوط به چگونگی نمایش روحانی در سینما را باید در چارچوب خود سینما مطرح كنیم نه بحثهای فراسینمایی.
این مدرس سینما گفت: از هنرمند فقط میتوان كار هنری را توقع داشت، او تجربه خودش از جامعه را منعكس میكند و ما باید از او توقع انعكاس هنرمندانه را داشته باشیم و اقتضائات و مولفههای كار هنری را در این خصوص جدی بگیریم.
وی گفت: مثلاً یكی از این اقتضائات ممكن است این باشد كه شخصیتی در سینما جذاب است كه ابتلائاتی داشته باشد و سینماگر هم میآید و روحانی را درگیر ابتلائات نشان میدهد تا درام شكل بگیرد. موضوع این است كه درباره این مبتلا بودن شخصیتهای بافضیلت كار نظری ویژهای انجام ندادهایم و از این جهت نمیدانیم باید چگونه باشد.
وی با اشاره به نظریه «مرگ و تولد دوباره» و بحثهای دامنه داری كه در سینمای غرب برای دراماتیزه كردن شخصیتهای داستانی و سینمایی و ساختن قهرمانان مطرح شده است، گفت: این بحثها در ایران ایجاد نشده و ما به شدت با كمبود نظریه و بحثهای نظریهپردازی در این زمینه مواجهایم.
براهیمی خاطرنشان كرد: ما پشتوانه نظری نداریم، اهل فلسفه و اندیشه ما وارد این حوزهها نشدهاند و وقتی هم وارد میشوند انگار دارند از یك كهكشان دیگر حرف میزنند و حرفهایشان ملموس نیست. ما هنوز به نظریه قابل اجرا در چارچوب الهیات شیعه نرسیده ایم.