معماریان از بنیانگذاران مجسمه سازی در حوزه هنری: مردم عادت كرده اند خیلی ساده و مختصر به یك اثر نگاه كنند

تاریخ ارسال : 1391/11/29

قدرت الله معماریان هنرمند مجسمه ساز گفت: مردم عادت كرده اند خیلی ساده و مختصر به یك اثر نگاه كنند و چیزهای واضح و صریح را در دسترس شان ببینند؛ باید ناشناخته ای هم در كار باشد تا خودشان اثر را درك كنند.

به گزارش روابط عمومی ششمین جشنواره تجسمی هنر جوان، قدرت الله معماریان در مورد علاقه اش به مجسمه سازی گفت:در كودكی توانایی خرید اسباب بازی های ساده را نداشتم. به ویترین مغازه ها نگاه می كردم و چیزهایی را كه دوست داشتم بخرم اما توانایی خرید آنها را نداشتم، می ساختم. برای ساختن شان  سعی می كردم خوب ببینم و حتی بخش هایی از آن شی را كه در ویترین معلوم نبود برای خودم مجسم می كردم. بعدها در سال 57 وارد دانشگاه شدم و این رشته را تخصصی دنبال كردم.
معماریان درپاسخ به این سوال كه مجسمه در گذشته همان بت بوده یا نه اظهار كرد: بت در واقع همان نیاز درونی انسان هاست و بستگی به ویژگی های درونی انسان دارد. مثلا تصویر گل برای شما یك معنا دارد و برای من معنای دیگری دارد. ممكن است برای شما تداعی خاطره ای خوش باشد ولی برای من نباشد. اما گل در ذات خودش خوب است حتی اگر برای ما تعابیر دیگری داشته باشد. امروز هیچ مجسمه ای قابل پرستش نیست و مطلقا كسی مجسمه را نمی پرستد اگر هم مثلا در هندوستان  مجسمه ای به ظاهر پرستش می شود به صورت یك عادت مانده است.
خالق تندیس «آرش كمانگیر» ادامه داد: هنرمند باید یك سری از ویژگی ها را در خلق یك اثر رعایت كند كه قابلیت های فضای شهری و جامعه را داشته باشد. به نظر من مجسمه هایی وجود دارند كه فرم مناسبی برای نصب در فضای شهری را ندارند. فضای شهری ما آشفته است زیرا نوع معماری بعضی از  احجام به گونه ای است كه در فضا خوب قرار نگرفته است.
این هنرمند تندیس ساز با بیان این موضوع كه فضای شهری به مجسمه نیازمند است، اذعان كرد: تهران شهر برج های چند طبقه است در حالی كه فضاهای باز به عنوان ضرورت شهر چند برابر نمی شود و حتی بسته تر هم می شود. زمانی را به خاطر می آورم كه از پنجره خانه ام تمام كوههای اطراف را می دیدم اما این طبیعت بكر با ارتفاع برج ها دیگر دیده نمی شود. وجود مجسمه در فضای شهری می تواند خیلی نتیجه خوب و مطلوبی را چه از نظر شكل و چه از نظر فرم داشته و مكمل خوبی در فضای شهری باشد.
وی برقراری ارتباط  آثار حجمی با مخاطب را خوب ارزیابی و بیان كرد: یك تابلوی نقاشی زمان كمتری را برای بیان خود در فضای شهری دارد. اما در مورد مجسمه می توان گفت به محض اینكه كسی وارد فضای شهری شود می تواند با احجام و نمادها در تماس باشد. در واقع مجسمه می تواند در فضای شهری به مخاطب نزدیك و ملموس تر باشد. هنرمند باید ویژگی ها، مفهوم و ارزش های هنری را در آن لحاظ و ابعاد فضای شهری را درك كند. همچنین باید مفهوم جنس و رنگ و اندازه و ابعاد و... را در نظر بگیرد.
معماریان در پاسخ به این سوال كه هنر مجسمه سازی چقدر به هویت ملی ما وابسته است، اظهار داشت: اگر بخواهیم ویژگی ملی را در نظر بگیریم باید به تاریخ گذشته بر می گردیم. در تاریخ گذشته از نظر مجسمه سازی غنی بودیم و آثار به جا مانده از آن دوران خودشان را به خوبی معرفی می كنند. در كشور ما در مجسمه سازی وقفه ای ایجاد شد اما هنر خود را در دیگر ابعاد مثل شعر و معماری و ... متجلی ساخت. مهم این است همه چیز حتی مجسمه سازی مسیر خود را ادامه داده است. مهم حركت است كه در هنر وجود دارد.
وی افزود: از نظر خلاقیت و سابقه معرفتی، هنرمندان ما غنی هستند و كمتر از هنرمندان غربی نیستند حتی در خیلی از زمینه ها برترند.
خالق تندیس «شهید حسین فهمیده » گفت: به دلیل وقفه ای كه در این رشته اتفاق افتاد از نظر شناخت بعضی از مواد و متریال عقب هستیم. مجبوریم مثلا چون فرصت چندانی برای شناسایی سنگ مناسب در مجسمه سازی نداشتیم این اطلاعات را از خارج كسب كنیم.
این هنرمند مواد و ابزار را لازمه اصلی مجسمه سازی ذكر كرد و ادامه داد: در مجسمه سازی حرف اول را ابزار و مواد می زند. در واقع  آن چیزی كه ذهنیت مجسمه ساز را به عینیت تبدیل می كند همان مواد و مصالح آن است. در زمان های گذشته هنرمندان خودشان ابزار مورد نیاز را می ساختند مثلا یك قالی باف خودش نخ می ریسید و رنگ تهیه می كرد اما امروزه بحث تكنولوژی و صرفه جویی در زمان و هزینه و مواد است.
وی با یك مثال بیشتر در مورد ابزار مجسمه سازی توضیح داد و گفت: به فرض در زمینه تراشیدن سنگ نمی شود مانند گذشته به چكش و قلم اكتفا كرد. امروزه ابزاری وجود دارد كه خیلی سریع تر این كار را انجام می دهد. معتقدم هیچ اصراری نیست كه همه ابزارها را خودمان بسازیم مثلا فرش ایرانی ما را كشورهای دیگر می خرند پس اشكالی هم ندارد ما هم به فرض قلم موی آنها را بخریم. در واقع خیلی نباید تعصب در این زمینه به خرج بدهیم.
معماریان معتقد است در جشنواره ها باید همه ی زمینه ها در نظر گرفته شود: در جشنواره ها نوع نگاه به كارهایی كه ارایه می شود باید به گونه ای باشد كه از نظر سبك و تكنیك همه زمینه ها را در بر گیرد. به خاطر وقفه ای كه در مقطع تاریخی این هنر بوده دلیل نمی شود كه هر آنچه در مجسمه سازی اروپا دنبال می شود ما هم همان را دنبال كنیم اگر مردم با سبك هایی كه در گذشته انجام می شده ارتباط می گیرند، چه اشكالی دارد آنها را هم انجام دهیم. بحث این است كه هنرمند اثرش را درست انتخاب كند تا مخاطب خودش را داشته باشد به دلیل اینكه سلایق مردم هم متفاوت است. ممكن است بعضی مجسمه ای از یك شخصیت تاریخی را دوست بدارند و بعضی هم كارهای انتزاعی را و ...
وی در پایان اظهار كرد: مردم عادت كرده اند خیلی ساده و مختصر به یك اثر نگاه كنند و چیزهای واضح و صریح را در دسترس شان ببینند باید ناشناخته ای هم در كار باشد تا خودشان اثر را درك كنند. گاهی مجسمه ای طوری پرداخت می شود كه در نگاه اول مخاطب آن را درك می كند اما گاهی هم  مجسمه هایی در فضاهایی قرار می گیرند كه مخاطب می تواند در آن فضا ساعت بیشتری وقت بگذارد پس این نوع مجسمه در این فضا نباید سریع خودش را افشا كند  كه این آگاهی عمیق تری را می طلبد.

لازم به ذكر است ،قدرت الله معماریان از پیشكسوتان عرصه مجسمه¬ سازی است و به نوعی از پیشگامان هنر مجسمه¬ سازی به شمار می¬ آید. معماریان فارغ¬ التحصیل رشته مجسمه¬ سازی است و تجربه تدریس در چندین دانشگاه معتبر را دارد. همچنین برپائی و شركت در چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی از جمله نمایشگاه تخصصی دانشگاه تهران، موزه هنرهای معاصر، پارك جمشیدیه، باكو، نمایشگاه تبریز، خانه سوره اصفهان و خانه سوره شیراز از دیگر فعالیت¬ های هنری وی بوده است. او كه از بنیانگذاران واحد مجسمه¬ سازی حوزه هنری است، مجسمه¬ هائی چون نقش برجسته حضرت امام خمینی (ره) به مساحت 72 متر مربع، مجسمه سعدی، مجسمه خوارزمی و پرتره شهید حسین فهمیده و مجسمه آرش كمانگیر را خلق كرده است.