شعر عباسعلی براتی پور برای شفق؛ «بهجتی» آن مسئله آموز عشق

تاریخ ارسال : 1391/09/11

صبح، پیرمردِ شعر آیینی مان با پای خودش به تحریریه آمد و شعر زیبایش را كه با خط خوش خود نوشته بود، به ما رساند... «بهجتی، آن مسئله آموز عشق»
عباسعلی براتی پور، سپیدموی‚ شعر آیینی و پیرمرد شب های شعر عاشورایی و انقلابی را همه می شناسند؛ شور و اشتیاقش به ادبیات و شعر و پایمردی اش در تربیت شاعران جوان‚ این حوزه ستودنی است.
وقتی برای گفت و گو درباره مرحوم محمد حسین بهجتی (شفق) كه یار دیرینش بود، با او تماس گرفتم اشتیاق فراوانی نشان داد؛ خیلی زود حرف هایمان گل انداخت و براتی پور چنان با شور از «شفق» سخن می گفت كه انگار بزرگترین حسرت زندگی اش فقدان این یار قدیمی اش است.
فرصت پرسیدن برایم نمی گذاشت از همه ابعاد این مرد هنرمند سخن گفت و در پایان خیلی تاكید كرد كه فقط می توانم بگویم بهجتی «مرد خدا بود»؛ و چه توصیفی زیباتر و شامل تر از این می توانست گفت.
برای ما كه عباس براتی پور را به افتادگی و تواضع می شناسیم، اما او «شفق» را نماد افتادگی و فروتنی شاعرانه می دانست، جای عجب بود؛ می گفت: «این مرد خدا چنان افتاده و متواضع بود كه تا زنده بود علی رغم اصرار ما هیچ گاه به برگزاری آیین های تقدیر و تجلیل از مقام ادبی و اخلاقی اش تن نداد و شاید به همین خاطر است كه امروزه به اندازه كافی شناخته شده نیست».
براتی پور، حجت الاسلام شفق را از «اعاظم و اكابر شعرای انقلاب اسلامی» خواند كه آثار ماندگار بسیاری از او در حوزه های انقلاب، دفاع مقدس و شعر آیینی به یادگار مانده است؛ می گفت: بهجتی در شاعری ید طولایی داشت و در شعر، از مضامین فاخر و بدیع استفاده می كرد اما این فخامت زبان شاعرانه مانع نشد كه برای نوجوانان هم شعر بگوید.
به نظر می رسد كه آنچه بیش از هر چیز دیگری عباس براتی پور را به او دلبسته ساخته بود، نه صرف شعر و شاعری «شفق»، بلكه سجایای اخلاقی و فروتنی و افتادگی اش بود؛ «حجت الاسلام شفق كه امام جمعه اردكان بود و به مردم درس اخلاق و احكام می گفت، با وجود همه كسالت ها و مشغله هایی كه داشت هر وقت ایشان را به كنگره یا شب شعری دعوت می كردند با فروتنی می پذیرفت و حضور می یافت. خود من چندین بار شاهد حضور تاثیرگذار مرحوم شفق در كنگره شعر عاشورایی شیراز بودم و می توانم بگویم كه او به معنای واقعی آدم مخلصی بود.»
هنگامی كه می خواستم از استاد براتی پور خداحافظی كنم گفت: «شعری برای مرحوم شفق گفته ام، می آورم تا اگر خواستید منتشر كنید»؛ با خود فكر كردم این هم مانند وعده های بسیاری كه برخی هنرمندان دیگر می دهند، فراموش خواهد شد، اما صبح فردا پیرمرد‚ شعر آیینی مان، با پای خودش به تحریریه آمد و شعر زیبایش را كه با خط خوش خود نوشته بود، به ما رساند...

«مسئله آموز عشق»؛
برای شاعر وارسته حجة الاسلام محمد حسین بهجتی «شفق»

ای هنری مرد و خدایی سیر
آینه فضل و كمال و هنر

ای نفس قدسی تو روز و شب
مایه ی دلگرمی اهل نظر

شعله ی اندیشه ی تو تابناك
وسعت ادراك تو حّد و مّر

شمع فروزنده ی علم و ادب
مشعل تابنده ی هر رهگذر

درج سخن های تو یاقوت سرخ
گنج معانی تو درّ و گهر

پرتو انوار خداوندگار
كرده به جان و دل پاكت اثر

پند حكیمانه ی تو كارساز
شعر ادیبانه ی تو بارور

درّ غزل های دل انگیز تو
سفته به چشم تر و خون جگر

در صدف سوختن و ساختن
جز گهر عشق چه دارد ثمر؟

زمزمه ی پردگیان عفاف
«بارش نور» است و «سرود سحر»*

«بهجتی»، آن مسئله آموز عشق
هست به دوران به شفق مشتهر

بهتر از اندیشه و ادراك پاك
چیست در این كهنه سرای دو در؟

همدم قرآن و جلیس دعا
نیست كسی را به از این برگ و بر

شارح احكام خدای حكیم
ناشر آیات حق دادگر

در ره معشوق، دلت پر ز خون
در ره مقصود، تو را چشم تر

«هر كه در این بزم مقرب تر است»
«جام بلا می رسدش بیشتر»

موی سفید و رخ زردت گوا ست
حاصل عمر تو همین سیم و زر

دل زده بر پهنه دریای عشق
فارغ از اندیشه خوف و خطر

وصف تو را ای گل باغ ادب
می نتوان گفت در این مختصر

شرح كمالات بلند تو را
می طلبد وقت و مجالی دگر

دست تهی نامدم از گرد راه
بوده مرا لطف تو توش سفر

سبز بمان تا به ارادت زنی
بوسه به دست ولی منتظر

گفت «براتی» پی تجلیل تو
چند كلامی كه شود مفتخر

عباس براتی پور
به تاریخ پنجم آذرماه هزار و سیصد و هفتاد و پنج

*«بارش نور» و «سرود سحر» عناوین دو مجموعه شعر استاد بهجتی شفق است.

یادآور می شود نخستین كنگره شعر آیینی شفق با حضور شاعران آیینی شناخته شده كشور به همت حوزه هنری آذر ماه امسال در تهران برگزار خواهد شد.