رامبد جوان از طنز مکتوب می گوید؛ تعامل با نویسندگان حوزه طنز، کیفیت اثر را بالا می برد

تاریخ ارسال : 1391/06/15

رامبد جوان چهره ای شناخته شده در عرصه طنز است و در ایامی که به برگزاری جشنواره طنز مکتوب کمتر از دو هفته زمان باقیست ، گفتگو با «جوانِ طنزپرداز» پیرامون طنز نوشتاری که پایه ای برای سایر گونه های طنز محسوب می شود، خالی از لطف نخواهد بود.
قبل از خوانش این گفتگو شاید بد نباشد این جمله «ساموئل بکت» شاعر و داستانویس ایرلندی و برنده جایزه نوبل را در پسِ ذهنِ خود داشته باشیم که؛« نبوغ نهفته در طنز اول ما را به خنده می اندازد و سپس در حین خندیدن با علامت سوال روبرو می کند!.»

تحقیق؛ گام نخست طنزپردازی
رامبد جوان نوشتن در حوزه طنز را نیازمند محاسبه ای دقیق می داند و در این باره می گوید: تحقیق قدم اول برای به تحریر درآوردن نمایشنامه، فیلمنامه و ... است. اصولا برای نوشتن در حوزه طنز باید محاسبه ای دقیق انجام داد. روحیه اجتماعی باید بررسی شود، همین طور دغدغه ها، سلیقه ها، نگرانی ها و موضوعاتی که می توان برای نوشتن سوژه قرارشان داد باید با توجه به روحیه سالانه جامعه بررسی شود.
نگاه ویژه ای که جوان به این کار دارد را اینگونه توضیح می دهد: باید بدانیم فیلمی که بر مبنای فیلمنامه ما ساخته می شود بیشتر در پایتخت کشور و  مراکز استان به نمایش در می آید یا در شهرستان های کوچکتر؟ چون به هرحال سلایق، نگرش ها و روحیات متفاوت است. اینکه همه بخواهند مخاطب قرار بگیرند و همه هم راضی باشند کار دشواری است.
این فعال حوزه طنز درباره نوع ارائه اثر طنز گفت: انجام دادن کار طنز نیاز به فرهنگ سازی دارد. طنز یکی از وظایفش این است که حتما نسبت به جامعه اش انتقادهای خوب داشته باشد. به هر حال موضوعات فرهنگی ، اجتماعی ، سیاسی و ... وجود دارد که می توان با آنها شوخی کرد؛ اما با لحاظ کردن این مساله که انتقاد در آن وجود داشته باشد. در عین حال باید برای مخاطب و مسئولان جا بیفتد که طنز کار کردن بی احترامی نیست.
کارگردان فیلم «ورود آقایان ممنوع» به نکته ای دیگر هم در این باره اشاره می کند که به باور وی مهم است: البته این هم خیلی مهم است که یک طنزپرداز بداند مرز توهین کجاست که اگر این اتفاق بیفتد به نظر من باید دست نویسنده حوزه طنز را باز گذاشت که بتواند به موضوعات متنوعی بپردازد.

شوخی های قومی را دوست ندارم
این طنزپرداز همچنین معتقد است چون طنز و کار کمدی دارای یک فرهنگ پیچیده و عمیق و ریشه دار است باید به مرور زمان تغییر شکل پیدا کند. یکی از چیزهایی که من در این زمینه دوست ندارم جوک ها و شوخی های قومی است که ساخته می شود و گاهی به فیلم ها و سریال ها هم سرایت پیدا می کند.
جوان اینگونه فاصله طنز فاخر و هجو را تعریف می کند: دم دست ترین چیزهای ممکن و نازل ترین مسائل را به عنوان کمدی در نظر گرفتن می شود هجو؛ اما زمانی که با یک تحلیل درست از مسائل خانوادگی و اجتماعی و ... یک کمدی طراحی شود، نام طنز را بر خود می گیرد.  
مشکل از کجاست؟!
خیلی چیزها دست به دست می دهد. سهل انگاری برخی تهیه کنندگان، سهل انگاری برخی مسئولان، اصرار در دوره هایی مبنی بر اینکه روحیه مردم باید بالا برود و مردم باید توسط رسانه وسینما بخندند و شادی برایشان ایجاد شود، منتها باید حساب این را هم کرد که این تولیدات انبوه برای راضی نگه داشتن مخاطب باعث اشباع شدن سلیقه و روحیه آنها می شود و  در نهایت اصرار به تهیه تولیدات زیاد باعث افت کیفیت می شود.