حسین پارسایی: برای آشتی خانوادهها با تئاتر باید به سراغ مضامین اجتماعی برویم
تاریخ ارسال : 1391/07/03
علاقه
ی مردم به زیباییشناسی و تئاتر غیر قابل انکار است به شرطی که یک اثر دارای پیامهای اجتماعی باشد و سلیقهی خود را نیز به مردم دیکته نکند.
حسین پارسایی معتقد است: مردم تئاتر خوب را میفهمند اما این تئاتر در دسترسشان نیست.
حسین پارسایی؛ کارگردان تئاتر و مدیر پیشین اداره کل هنرهای نمایشی؛ در گفتوگو با خبرنگار صحنه پیرامون ارتباط خانوادهها و تئاتر، گفت: تئاتر برای خانواده، از دیدگاههای فرهنگی، آموزشی-تربیتی، اخلاقی و عرفانی حائز اهمیت است، به دلیل آنکه یک هنر زنده و پویاست و در مواجهه با مخاطب است.
وی تئاتر را از همهی هنرها تاثیرگذارتر دانست که باید به عنوان یک کالا و یک پدیدهی مهم فرهنگی، در سبد خانوار قرار بگیرد و اظهار داشت: علاقهی مردم به زیباییشناسی و تئاتر غیر قابل انکار است به شرطی که یک اثر دارای پیامهای اجتماعی باشد و سلیقهی خود را نیز به مردم دیکته نکند.
این هنرمند تئاتر همچنین به اقبال عمومی اغلب خانوادهها به تئاترهای طنز، کودک و مذهبی اشاره کرد و یکی از دلایل این امر را سلیقه و ذائقهی مخاطب ذکر کرد و ادامه داد: عدم وجود یک زبان مشترک بین هنرمند و مخاطب یکی از دلایلی است که از کل صندلیهای مجموعههای تئاتری، ماهانه میانگین 100 صندلی برای هر اجرا پر میشود که متاسفانه سهم خانوادهها برای بعضی تئاترها به 10 صندلی هم نمیرسد.
او در ادامه افزود: وقتی مخاطب ضرورتهای فرهنگی و نیازهای روحی و روانی خود را در یک اثر جدی مشاهده نمیکند، به سمت تئاتر کمدی میرود. چرا که وجه تفننی و تفریحی تئاتر برای عامهی مردم، امری است غیر قابل انکار.
پارسایی ضمن گلایه از بیتوجهی هنرمندان به سرمایههای خود که همان تماشاگران هستند گفت: یکی از دلایلی که تودهی مردم، تئاتر را اساسا یک پدیدهی روشنفکری میدانند و از آن به عنوان یک ابر پدیدهی فرهنگی یاد میکنند، عدم توجه هنرمند به مخاطب عام و پدیدآوردن هنر برای است دست از مخاطبان است؛ چنین هنری باید دارای جنبههای زیباییشناسی و مضامین و محتوای برخاسته از بطن جامعه باشد.
وی همچنین به کم تعداد بودن سالنهای تئاتر، عدم دسترسی مناسب به لحاظ بعد مسافت آنها اشاره کرد و اذعان داشت که تئاتر باید خودش را از طریق تئاتر محله، تئاتر مدارس، تئاتر منطقه و تئاتر فرهنگسرا در سطح حرفهای، در دسترس قرار دهد.
حسین پارسایی تصریح کرد: مردم زیباییشناسی را میفهمند، آنها میخواهند یک تئاتر خوب ببینند ولی چون در دسترسشان نیست و نوعا با تئاترهایی مواجهند که از جنس زبان ایشان نیست، رفتارهای آن را درک نمیکنند و مهمتر از همه کمکی به ارتقای فرهنگی آنها نمیکند، کمتر به دیدن تئاتر جدی و اندیشهورز میروند.
مدیر پیشین اداره کل هنرهای نمایشی در پایان گفت: اگر بخواهیم میان تئاتر و خانواده آشتی دوباره اتفاق بیفتد و آنها را به سالنهای نمایش بکشانیم، باید به سراغ تئاتر اجتماعی برویم؛ تئاتری که هم طنز است،هم از دل جامعه است، هم سیاه است، هم سفید و هم زیبا. تئاتری که علاوه بر زیباییشناسی، مبتنی بر یک سلامت اخلاقی و یک محتوای قابل درک و احترام برای مخاطب باشد.