«پله آخر» نمایشی اجتماعی و عرفانی است
تاریخ ارسال : 1394/07/12
«پله آخر» به نویسندگی و كارگردانی ابراهیم آبادی به عنوان نمایش مهمان، دیروز، شنبه 11 مهر روی صحنه پلاتوی مركزی دانشكده سینما تئاتر رفت.
نمایش«پله آخر» به نویسندگی و كارگردانی ابراهیم آبادی به عنوان نمایش میهمان بیست و چهارمین جشنواره تئاتر سوره ماه 11 مهر در دو نوبت 15:30 و 17:30 روی صحنه پلاتوی مركزی دانشكده سینما تئاتر رفت.
ابراهیم آبادی كه تا به حال 27 نمایشنامه نوشته است، با تأخر زمانی 10 ساله دوباره نمایش «پله آخر» را در جشنواره تئاتر سوره ماه اجرا کرد. او 50 سال قبل سرپرستی تروپ تئاتر توسكا را در لاله زار بر عهده داشت كه هنرمندان بسیاری در آن عضو بودند.
این نمایش اجتماعی با پس زمینه عرفانی است و از تلاش عاشق (انسان) برای رسیدن به معشوق (خداوند) حكایت دارد. قصه این نمایش در بستر رابطه پیرمردی نجار و شاگردش روایت می شود. پیرمردی كه برای رسیدن به خدا نردبانی می سازد و شاگرد خود را برای كمك به ساخت نردبان تشویق می كند و در این راه با حقایقی رو به رو می شود. نردبان بلندی كه جایی برای آن نیست و هر روز به پله های آن اضافه می شود. این نردبان نمادی از كیفیت رابطه انسان ها با خداوند است كه بی توجهی به آن می تواند هر روز تعداد پله ها را بیش از قبل كند. شاید بیت اول شعر مولانا با مضمون «نردبان این جهان ما و منی است» بیانگر بخشی از آن چیزی باشد كه نمایش «پله آخر» می خواهد در اشارات خود به آن برسد.
ساختار روایی این نمایش كلاسیك، خطی و رئال است كه به دور از پیچیدگی های مرسوم با نورپردازی ساده قصه خود را بیان می كند. این سبك نورپردازی به همراه سه تاری كه نوای آن شنیده می شود، با بافت قصه و آنچه روایت می شود، مطابقت دارد.
فضا و دكور نمایش، مغازه مرد نجار با وسایلی بسیار ساده است كه تا پایان نمایش تعویض صحنه در آن اتفاق نمی افتد و بستر دراماتیك قصه میان دیالوگ های شاگرد و استاد، زن رهگذر، جوان بیكار و شاگرد و ... روی می دهد.
پایان نمایش به سبك و سیاق قصه های عرفانی كه در قرآن و ادبیات عرفانی ما روایت می شود،دربردارنده پندی برای تماشاگر است.
بازگشت ابراهیم آبادی به عرصه نمایش به خودی خود جای تقدیر دارد و می تواند نوید دهنده این موضوع باشد كه فضا برای فعالیت هنرمندان پیشكسوت در آینده بیش از پیش فراهم خواهد شد. این نمایش پس از این دو اجرا طی ماه های محرم و صفر روی صحنه فرهنگسرای ارسباران می رود. نمایشی كه قطعا با كمی تغییر در دیالوگ ها یا تعدیل آن و فرم روایت می تواند تماشاگران را بیش از پیش جذب كند.
آبادی پیش از این نمایش هایی مثل «نی زار آنسوی رودخانه»، «زن هایی از نسكاولی»، «۱۲صندلی سیاه»، «حقه باز» و ... را بازی و كارگردانی كرده است.
