یوسفعلی میرشكاك از كفش و كلاه بومی خود می گوید / بالیدن به گذشته، هنر نیست

تاریخ ارسال : 1393/06/25

یك شاعر انقلابی و آیینی معتقد است برای رسیدن به سبك زندگی ایرانی اسلامی باید بتوانیم در درجه نخست به لباس ملی، فرهنگ بومی و مناسبات اخلاقی خودمان برگردیم.

یوسفعلی میرشكاك شاعر، پژوهشگر و منتقد ادبی كشورمان در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری در پاسخ به این سوال كه چرا این روزها كلاه نمدی بر سر می گذارد و گیوه به پا می كند، اظهار كرد: این لباس ها، لباس ملی نیاكانم است و به همین دلیل هم آن ها را می پوشم.
وی تاكید كرد: تا كی باید ادای اروپایی ها را دربیاوریم؟ ما ایرانی ها می گوییم هویت ملی و دینی داریم اما در نحوه لباس پوشیدنمان درگیر هستیم. لباس غربی را خیلی راحت می توانیم بپوشیم، اما شرمسار می شویم كه لباس ملی خودمان را بپوشیم.

تنها برای جشنواره ها لباس بومی نپوشیم
این شاعر كشورمان با بیان این كه با نحوه لباس پوشیدنش می خواهد پیغامی به هم زبانانش بدهد، گفت: می خواهم به مردم لرستان بگویم ضرورتی ندارد تنها برای جشنواره ها لباس لری و بومی خود را بپوشند. برای رسیدن به سبك زندگی ایرانی اسلامی باید بتوانیم در درجه نخست به لباس ملی، فرهنگ بومی و مناسبات اخلاقی خودمان برگردیم و پس از آن اگر همت كنیم معماری شهرمان را به شكل بومی و ملی بسازیم.

بدون انقطاع از جهان كنونی به گذشته برگردیم
میرشكاك همچنین گفت: متاسفانه ایرانی ها پس از پیروزی انقلاب اسلامی همیشه منتظر هستند دولت برایشان كاری انجام دهد، در حالی كه دولت كه سهل است، خود خدا هم برای ملت كاری نمی كند مگر آن كه مردم بخواهند تغییری در شرایطشان ایجاد كنند. البته منظور این نیست كه خداوند نمی تواند كاری انجام دهد، بلكه این كار را نمی كند و خود ما اگر غیرت داشته باشیم خداوند هم در راهی كه پیش رو داریم كمك مان خواهد كرد.

بالیدن به گذشته هنر نیست
وی ادامه داد: همیشه به این می نازیم كه بزرگان ادبیات، هنر و فرهنگ كشورمان در گذشته چه كسانی بوده اند و چه كرده اند. اما بالیدن به گذشته، هنر نیست، باید بتوانیم بدون این كه از جهان كنونی منقطع شویم، به گذشته خود برگردیم. متاسفانه تصور می كنیم به دلیل این كه غربی ها تكنولوژی را درست كرده اند باید لباسمان را هم از آن ها بگیریم. در حالی كه خودشان اندك اندك از تمدنی كه ساخته اند فاصله می گیرند.

نویسندگان در سبك های بومی كار كنند
این شاعر متعهد و انقلابی كشور با اشاره به رویكرد ادبیات داستانی طی سال های اخیر، اظهار كرد: در ادبیات داستانی سعی می كنیم مانند غربی ها رمان بنویسیم، در حالی كه بسیاری از شیوه های نگارشی آن ها در حال حاضر منسوخ شده است. حكایت نویسی، آثار حماسی و منظومه های عاشقانه ما هنوز می توانند پر مخاطب باشند و نویسندگان می توانند بر روی این گونه سبك ها كار كنند.
شایان ذكر است، از یوسفعلی میرشكاك تا به حال آثاری همچون «ستیز با خویشتن» و «جهان، جای دندان پلنگ»، از «زبان یك یاغی»، «فرامرزنامه»، «زخم بی‌بهبود»، «دیپلمات‌نامه»، «پوریای ولی»، «نامه‌ای به رئیس جمهور آینده»، «سنت؛ مدرنیته؛ هویت»، «تكنیك قارعه»، «القارعه، سیاست زدگی»، «رخنه در تكنیك»، «نسبت ما و تجدد»، «ایمان و تكنولوژی»، «مومنان در آخرالزمان»، «آخرالزمان و نیست انگاری»، «ویژگی های آخرالزمان»، «منتظران و حقیقت انتظار»، «ویژگی های انسان آخرالزمان» و بسیاری آثار دیگر در حوزه های پژوهش، شعر و نقد ادبی منتشر شده است.
همچنین گفتنی است، كلاه نمدی لرستان كه این شاعر و پژوهشگر با بر سر گذاشتن آن سعی در تبلیغ فرهنگ بومی و ملی نواحی كشورمان دارد، كلاه گرد بدون لبه‌ای است كه از نمد ساخته شده است. گیوه نیز نوعی كفش دست ساز محلی است كه كف آن چرم و یا پلاستیك ضخیم و محكمی است كه رویه آن به وسیله نخ تابیده بافته می‌شود.
از دیگر لباس های محلی مردان لرستان می توان به شال، ستره (قبای مخصوصی كه اندازه آن تا زیر زانو است)، كپنك (فرجی) یك نوع قبای پشمی محكم كه معمولاً مورد استفاده چوپانان است و چوغا (نوعی بالا پوش مردانه كه بیشتر در منطقه بختیاری لرستان و چهارمحال بختیاری مورد استفاده قرار می‌گیرد) اشاره كرد.
همچنین از پوشاك سنتی بانوان عشایر لرستان نیز می توان به جومه، كلنجه، تره و گل ونی اشاره كرد.