یادداشتی از عباس حسین نژاد؛ تضاد و اغراق همیشه بد نیست....
تاریخ ارسال : 1391/06/28
سادهترین نکته در زمینة داستان کوتاه طنز، داشتن طرح داستان و بنمایة طنز است که باید در اثر وجود داشته باشد؛ به جز آنکه توجه به قواعد طنزنویسی مثل تضاد، اغراق و... از اهمیت بالایی برخوردار است؛ البته پیش از همة اینها از نظر ارزشگذاری، داستاننویس طنز باید در عین اینکه میخواهد نشاط درونی و لبخند را در مخاطب ایجاد کند، انصاف داشته باشد.
اگرچه اشارهکردن به یک نمونة مشخص کار دشواری است، مجموعة «افسانههای امروزی» استاد زرویی نصرآباد یا «چنین کنند بزرگان» ترجمه (یا تألیف) نجف دریابندری در این زمینه قابل تأمل است؛ دلایلش هم پرداخت خوب سوژه و رعایت و لحاظ عنصر لبخند در جایجای اثر است.
آثاری که در هفتمین جشنوارة طنز مکتوب دیدم، متوسط رو به بالا بودند. قوت پرداخت داستانی در این آثار توجهم را جلب کرده و اگر بخواهم به نقطة ضعفی در این آثار اشاره کنم، مهمترین ضعف از نظر من رویآوردن به طنز تلخ و سیاه بوده که کاش این گونه نبود؛ طنز تلخ و سیاهی که تأثیر تلخ آن تا مدتی در ذهن ماندگار میشد و آزاردهنده بود.
توصیة من اول به خودم و بعد به بقیة دوستان و پذیرفتهشدگان است که آثار کلاسیک ادبیات فارسی را بیش از پیش مطالعه کنیم و از راه رفتة قلههای فن نوشتن اعم از شعر و نثر بیشتر بدانیم. به قول یکی از استادان مثلاً تاریخ بیهقی با آن نثر باشکوهش را باید در دستور کار خواندن قرار دهیم.
جشنوارة طنز مکتوب به دلیل فراگیری کار از آن نظر که این جشنواره به سن هفت سالگی رسیده، جشنوارة موفقی بوده و این نکته از نقاط قوت است. در زمینة طنز جشنواره مشابهی با این حجم از گستردگی و نظم وجود ندارد. ضعف بزرگ جشنواره نیز به نظر من نبود تبلیغات رسانهای بهویژه استفادهنکردن از ظرفیت تلویزیون است. در کل بخش تبلیغات جشنواره طنز صرفاً به پوستر محدود شده و این خوب نیست.