مجلس تعزیه شهادت امام رضا در محوطه حوزه هنری برگزار شد

تاریخ ارسال : 1391/07/25

مجلس تعزیه شهادت امام رضا كه به شرح سفر و روشنگری های این امام معصوم اشاره داشت به مناسبت سالروز شهادت امام محمد تقی دوشنبه 24 مهر 1391 در محوطه حوزه هنری به اجرا درآمد.
به گزارش روابط عمومی نهمین جشنواره تئاتر ماه، با توجه به ایام شهادت امام محمد تقی  و طبق برنامه اعلام شده در جدول اجراهای نهمین جشنواره تئاتر ماه، مجلس تعزیه شهادت امام رضا برگزار شد.
مظفر قربان نژاد سرپرست و معین البكای گروه اجراگر تعزیه كه از 8 سالگی به امر یادگیری، اجرا و هم اكنون امر آموزش تعزیه مشغول بوده است، زادگاه او شهر شت است.
این هنرمند تعزیه گردان، درباره ردیف های آوازی كه در هنر تعزیه وجود دارد، گفت: كلیه تعزیه خوان ها ردیف های آوازی و دستگاه های موسیقی  را به صورت شنیداری و سینه به سینه آموخته اند  و می توان گفت كمتر تعزیه خوانی است كه دستگاه ها و ردیف های آوازی را به طور كامل بشناسد و آموزش دیده باشد.
وی افزود: در تعزیه به طور معمول در دستگاه شور حركت می كنند و از آواز دشستانی، ابو عطا و مثنوی استفاده می شود، بسیاری از تعزیه خوانان جدید ابداعات غلطی را وارد تعزیه كرده اند كه بسیار مضر و ضربه زننده است، بسیاری از آنها نوحه و نوحه سرایی را كه مربوط به تعزیه نیست را به علت عدم شناختشان وارد این هنر كرده اند و باعث شده اند كه قدمت این هنر و اعتبار دچار خدشه شود.
قربان نژاد درباره تهاجم فرهنگی به تعزیه نیز گفت: در دوران فعلی به طرز شدیدی به تعزیه، تهاجم فرهنگی شده است، و اگر از تعزیه خوانی كه در حال اشتباه كردن است بپرسی چرا این كار را می كند می گوید برای فقر مالی است یا برای به دست آوردن دل جوانان و جلب توجه انها به تعزیه است كه به طور كامل روش غلطی است. و باید بدانیم تعزیه موسیقی ایرانی را حفظ كرده، و از قرابت تئاتر با تعزیه است كه تئاتر شكوفا شده است. موسیقی و تئاتر باید از تعزیه یادگیری داشته باشد نه اینكه تعزیه خوانان به دنبال هنرهای جدید تر بروند.
این تعزیه خوان با سابق در مورد سازهایی كه در تعزیه در ایام گذشته و حال استفاده می شود، گفت: در زمان قدیم، شیپوری بود كه برای اشقیا استفاده می شد و طبلی كه برای اولیا نواخته می شد، حدود 20 سال است كه نی وارد تعزیه شده است و به شخصه بر عكس بسیاری از تعزیه خوانان فقط برای لحظات شهادت معصومین كه حزن زیادی دارد استفاده می كنم. ترومپت نیز به علت صدای خاصش 50 سالی است كه جای خود را در تعزیه باز كرده است.
این مدرس شیوه اجرای تعزیه درباره آموزش این هنر و انتقال آن به نسل بعد گفت: هنر تعزیه با خواندن و اجرا و كار تعزیه ماندگار نمی شود، زیرا بسیاری برای كسب روزی می خوانند و این زمینه ساز بروز مشكل و ورودهای ابداعات غلط می شود. باید دید متولی تعزیه كیست و پولی كه از سازمان یونسكو بابت ثبت تعزیه به ایران اختتاص می دهد در كجا هزینه می شود.
وی ادامه داد: وظیفه یك سازمان است كه با استفاده از این پول اهدایی یونسكو كلاس های آموزشی تدوین كند و به تدریس، ثبت این هنر بپردازد، می توان از طریق منابع آموزشی و مكانی برای آموزش فراهم كرد تا این هنر را حفظ كنیم البته اگر عزمی برای ماندگاری و ادامه آن وجود داشته باشد.
قربان نژاد درباره نسخه های تعزیه، گفت: نسخ تعزیه باید نوشته شود تا فراموش نشود، بعضی نسخ به علت زیاد خوانده شدن، در حافظه تعزیه خوان می ماند، اما این نوشتن باید به دست اهلش نوشته شود در گذشته یك معین البكا 50 نسخه را حفظ بود و می نوشت اما رفته رفته با فوت این عزیزان، گاهی به علت غرور و گاهی برای راحتی خود، عده ای در نسخ تعزیه دست برده اند و به كلیت درست آن ضربه زده اند، و هم اكنون نسخ قدیمی و كامل و صحیح بسیار كم است.
وی افزود: باید نسل قدیم در كنار یكدیگر جمع شوند و نسخ قدیمی را پیدا كنند و بنویسند تا مشكل حل شود، و این كمك به نسل جدید است تا كه بتواند در تعزیه بهتر رشد كند، در این راه نسخه خوانان می توانند از استاید موسقی كمك بگیرند كه نسخ تعزیه را با موسیقی درونی آن هماهنگ كنند، و تعزیه خوانان هم باید بتوانند نسخ تعزیه را بشناسند و با علم موسیقی نیز آشنایی داشته باشند، باید بدانیم كه تعزیه با میدان رفتن و خوانده شدن می تواند به حیات خود ادامه دهد زیرا یك هنر سینه به سینه است.