محمد هادی نائیجی: میزانسن زندگی ایرانی- اسلامی یك روحانی دارد

تاریخ ارسال : 1394/07/08

كارگردان فیلم «حق السكوت» گفت: مقوله دین در میزانسن زندگی ایرانی- اسلامی بدون روحانیت منتفی است.

به گزارش روابط عمومی مرکز محافل و جشنواره های حوزه هنری، محمد هادی نائیجی در سومین نشست روحانی و سینما درباره اینكه چرا در فیلم هایی مانند «حق السكوت» تم روحانی دارای مشكل مالی در حال افتادن به ورطه تكرار است، گفت: دردسرهای یك نویسنده در تمام موضوعاتی كه به آن می پردازد، نزدیك شدن به موضوعات است. مسئله ما طبقه بندی سوژه هاست و دیگر اینكه نوشتن شخصیت یك روحانی باید در قصه مورد توجه باشد.

وی عنوان كرد: هر روحانی سبك زندگی مشخصی دارد و خواهیم دید كه با گذر زمان درونیات او بیشتر نسبت به ظاهرش تغییر می كند. برای فیلم‌نامه‌نویس اولین دست‌مایه تغییرات فیزیكی است كه به چشم می آید.

نائیجی افزود: وقتی بخواهید یك شخصیت سینمایی برای روحانی ترسیم كنید، همین جا متوقف می شوید، چون نویسنده با نشانه های ظاهری قصه خود را بیان می كند.

این كارگردان ادامه داد: پدیده های اجتماعی و برخورد با آن در مسیر دراماتیك، قصه یك شخصیت روحانی را می سازد. روحانی «حق السكوت» به اولین چیزی كه برای رفع مشكل خود فكر می كند، این است كه به منبر برود.

نائیجی در رابطه با مهم ترین مسئله قصه نویسی گفت: مهم ترین عنصر قصه شخصیت پردازی است و چیزی كه برای مخاطب باقی می ماند، شخصیت ها هستند. الان تمام موقعیت های داستانی تكراری هستند و آنچه به قصه ما طراوت می دهد، پرداخت شخصیت است. با این فرض اگر دردسرهای یك نویسنده را در خصوص داستان های مرتبط با روحانیت بررسی كنیم، مهم ترین عنصر آن شخصیت پردازی روحانی است.

كارگردان «حق السكوت» افزود: تصویر من از یك روحانی جدا شدن یك فرد از یك جامعه است كه می خواهد از یك میراث وحیانی سر در بیاورد و در ادوار مختلف آن را حفظ كند.

وی یادآور شد: به طور طبیعی شما به دنبال فقر و زندگی عجیب او هستید و در اولین گام برون داد  بیرونی او را بررسی می كنید. وقتی روحانی را در مسند قضا، اجتماع و رفتار سیاسی بررسی می كنید، درام شكل می گیرد. شخصیت من روحانی بود و ایده ای كه برای حل مشكل مالی خود انتخاب می كند، از همان جنس یعنی منبر رفتن است. شهید مطهری به خاطر فقر از قم به تهران می آید و این زمانی است كه جوانان درگیر حزب توده هستند. این مهاجرت باعث تحول زندگی او می شود.

نائیجی درباره نگاه خاصی كه نسبت به سوژه ها وجود دارد، گفت: بسیاری از ما جنبه های فرهنگی سینمایی را به گونه ای پیش می بریم كه اقتصاد و جنبه تجاری آن نابود می شود.

حجت السلام كریمان در ادامه این صحبت اظهار كرد: روحانی شما به این دلیل مورد توجه قرار نگرفته كه با سیاق روحانی فیلم هایی مثل«طلاومس» و «فرشته ها با هم می آیند» تطابق نداشت. هدف از روحانیت علامه شدن است و اگر زندگی روحانی به این مسیر می رود، برای روحانیت اصل قرار نمی گیرد.

نائیجی درباره این موضوع كه روحانی در حال تبدیل شدن به تیپ هستند، گفت:  به عنوان مخاطب سینمای بعد از انقلاب به این فكر می كردم كه هر قصه ای نیازمند میزانسن خاص خود است. به نظرم اصلاً روحانی باید تیپ داشته باشد و میزانسن زندگی ایرانی-اسلامی یك روحانی دارد.

وی افزود: این اتفاق خوبی است كه باید یك تیپ هم از روحانی داشته باشیم. مقوله دین در میزانسن زندگی ایرانی-اسلامی بدون روحانیت منتفی است. علت پرداختن به روحانی در قاب سینما این است كه هنوز شناخت خوبی نسبت به این قشر در جامعه وجود ندارد.

این كارگردان با اشاره به اینكه برخی سوژه ها در مورد روحانیت در زمانی خاص امكان پرداخت دارند، عنوان كرد: این تمرین ناخواسته ای با مخاطب است كه دست نویسنده را برای نوشتن باز می كند. متأسفانه چون مدیران در این موضوعات نگران چرخیدن صندلی خود هستند، فیلم را از ارزش می اندازند.

نائیجی در پایان صحبت های خود گفت: امیدوارم از سینما به اندازه ای كه در این جامعه ظرفیت دارد، انتظار داشته باشیم. اگر صرف سرگرمی بود، شاید راه متعهدانه خود را پیدا می كرد اما گاهی مدیران همه جا با مشكل رو به رو می شوند و فكر می كنند سینما باید این مشكل را حل كند. من در «حق السكوت» برای این تعریف از سینما شكست خوردم.