همراه با خیال، سرشار از واقعیت / یک دنیا پر از تصویر
تاریخ ارسال : 1391/11/25
تجسم بصری، تخیل، ابتکار و زیبایی شناسی، واژه هایی هستند که بدنه هنرهای تجسمی را تشکیل می دهند و وقتی تمامی این موارد با مهارت های حرکتی، همراه شود؛ هنر دیگری را می آفریند به نام تصویرسازی.
بدون اغراق در همه جای دنیا تصویرسازی با ظهور و گسترش رسانه های جدید معنایی گسترده تر یافته است؛ در کشور ما چطور؟ آیا ظرفیت های هنری این شاخه از هنر گرافیک به خوبی شناخته شده است.
مثلا در هنر- صنعت سینما، (استوری بورد) یا بیان داستان با تصویر، گامی لازم است تا کشف کنید که داستان چگونه به فیلم ترجمه خواهد شد. فیلمنامه مصور اجازه میدهد تا بهترین راه را برای بیان تصویری کنش های داستان یافت. علاوه بر کشف نحوه بیان تصویری داستان باید بر روی مشخصات سینمایی فیلم مانند زوایای دوربین، ترکیببندی، تداوم، حرکت اشیاء و شخصیتها، برشها، ژستها، حالات چهره و تا حدی ریتم کار کرد.
از آنجایی که استوری برد آخرین مرحله از مراحل ارزان (در مقایسه با سایر قسمتهای تولید مانند متحرکسازی، جلوههای ویژه و …) در مسیر تولید است، در نتیجه بهترین زمان ممکن برای بررسی و رفع هرگونه مشکل احتمالی است که ممکن است در آینده باعث هدر رفتن بودجه، امکانات و یا نیروی مفید انسانی شود و این مرحله در هنر سینما به دست تصویرگران شکل می گیرد.
اما در کشور ما معناهای مستتر در پس گزاره(تصویرسازی) چقدر برای هنرمندان گرافیست و از آن سو جامعه مخاطب روشن شده است؟ این سوالی واضح است که برای پی بردن به جوابی همین قدر روشن به سراغ کیانوش غریب پور طراح، تصویرساز، مدرس و داور بخش تصویرسازی جشنواره هنر جوان رفتیم.
تصویرسازی در تمام دنیا مفهوم گسترده تری نسبت به ایران دارد
«تصویرسازی در تمام دنیا مفهوم گسترده تری نسبت به ایران دارد، این رشته دارای گرایشات مختلفی در سراسر جهان است و استفاده ای که بسیار گسترده است»؛ این نظر صریح کیانوش غریب پور است.
غریب پور کارکردهای تصویرسازی را در دنیای هنر مختص به کتاب های کودک و نوجوان نمی بیند؛ به جز در ایران!. «در همه جای دنیا هنر تصویرسازی در صنعت مد و لباس، فیلمسازی، آموزش علمی، معرفی کالا برای برندهای مختلف و .... کاربرد دارد اما در ایران اینها چیزهایی است که یا وجود ندارد و یا چیز دیگری دیده می شود.در کشورمان تصویرگری بیشتر در حوزه کودک و نوجوان دیده می شود، این نیز به دلیل اهمیت ادبیات کودک و نوجوان در همه دنیا و جایزه هایی است که داده می شود و این امر باعث شده تا این بخش در ایران پررنگ تر شده و صحنه رقابت جدی برجسته شود.»
چرا تصویرسازان ما به صورت تخصصی، «استوری بورد» را که در سینمای دنیا کاربردی ویژه ای دارد، جدی نمی گیرند؟
«استوری بورد در ایران خیلی معمول نیست و این باعث شده تا تصویرگر به صورت تخصصی به سراغ این بخش از کار نرود و به نوعی این حرفه در ایران مغفول مانده است. تربیت نشدن دو طرفه مخاطب و تصویرگر برای کار در این فضا هم دلیل دیگری است.»
ادبیات بزرگسال چطور؟ تصویرسازی کتب بزرگسال هم چندان مورد توجه نیست، چرا؟
به دلیل سابقه ذهنی که وجود دارد، مخاطب تصویرگری کتاب را بیشتر در حوزه تصویرسازی کتاب های حوزه کودک و نوجوان تصور می کند. در حالیکه تصویرسازی در آثار ادبی کلاسیک دنیا دیده می شود. در کشور ما هم ادبیات منظوم این ویژگی را دارد. تصویرگر هم با تمرکز در حوزه کودک تجربه کار در حوزه بزرگسال را بدست نیاورده است. متاسفانه چیزهای بد تبدیل به قانون می شود مثل اینکه کتاب بزرگسال نباید تصویر داشته باشد که این مشکلات باید به تدریج رفع شود.
اگر واقع بینانه بنگریم تصویرسازی ایران را می توان هنری محدودشده به شمار آورد. سینما، تبلیغات و ادبیات بزرگسال با تمامی گستره خود می تواند بستری برای ظهور و بروز استعدادهای هنرمندان گرافیست و دست اندرکاران سینما باشد که نگاهی ویژه را می طلبد، تاملی تازه برای داشتن یک دنیا پر از تصویر.