بیدج: شاعران در سرودن شعر از زمانه خود الهام می گیرند/ بیابانكی: آیینهگی در غزلهای امروز وجود ندارد
تاریخ ارسال : 1394/02/29
موسی بیدج، شاعر و مترجم، در كارگاه شعر و ترانه سیزدهمین جشنواره شعر و داستان جوان سوره گفت: برای شاعر خیلی مهم است كه دركی از زمانه خودش داشته باشد و بداند در چه زمانی شعر میگوید. زیرا شاعران فرزندان زمانه خودشان هستند.
به گزارش روابط عمومی مرکز محافل و جشنواره های حوزه هنری، سومین كارگاه از سیزدهمین جشنواره شعر و داستان جوان سوره با موضوع شعر و ترانه و با حضور اكثر شركتكنندگان در این جشنواره و صاحب نظران شعر و ترانه دیروز مورخ 28 اردیبهشت ماه در سالن بهمن حوزه هنری استان قزوین برگزار شد.
موسی بیدج در این كارگاه گفت: برای شاعر خیلی مهم است كه دركی از زمانه خودش داشته باشد و بداند در چه زمانی شعر میگوید. زیرا شاعران فرزندان زمانه خودشان هستند.
وی با بیان اینكه یكی از معضلات شعر امروزما شناخته نشدن آن در جهان است، گفت: دلیل این معظل آن است كه شاعران امروز ما بیشتر برای خودشان و در فضای ذهنی خود شعر میگویند.
بیدج با تأكید بر اینكه در نظر گرفتن دیگران در شعر بسیار اهمیت دارد، گفت: این در نظر نگرفتن دیگران باعث شده است كه شعر ما زیاد به زبانهای مختلف ترجمه نشود و به همین دلیل شعر امروز فارسی در جهان ناشناخته مانده است.
این شاعر و مترجم اظهار كرد: یكی از شاعران معروف عرب سالها پیش به ایران آمد و با مرحوم قیصر امینپور دیدار داشت. ایشان به قیصر امینپور گفت «میخواهم بدانم نوادگان حافظ و سعدی در زمان حاضر چه میگویند». قیصر امینپور گفت«ما به عنوان نوادگان حافظ و سعدی هنوز كار درخوری انجام ندادهایم و به اصطلاح «ول معطلیم».
سعید بیابانكی، دبیر سیزدهمین جشنواره سراسری شعر و داستان جوان سوره، هم در این نشست گفت: یكی از بزرگان ادعا كرده است كه در هیچ دورهای ماننده دوره ما شعر، آیینه تمام نمای جهان و جامعه خودش نبوده است. اما به نظر میرسد كه باید در زمینه این بازتاب دغدغههای اجتماعی در اشعار بیشتر تأمل و توجه کرد.
بیابانكی با بیان اینكه غزلهای امروز میل به بازگشت به سبك هندی و عراقی را دارند، گفت: باید قبول كنیم دوره شعرهایی كه سبك و سیاق هندی و عراقی دارد، گذشته است و ما باید شعر زمانه خودمان را بگوییم.
وی اظهار كرد: مهمترین عنصر شعر به نظر من بهره آیینهگی آن است؛ زیرا اگر قرار باشد بعد از قرنها درباره ما قضاوت و پژوهش كنند قطعاً به شعر ما رجوع میكنند و حال و هوای ما را از آن درك میكنند. متأسفانه این آیینهگی كمتر در غزلهای امروز ما وجود دارد.