نمایش «پل نو» نگاهی نو به تئاتر دفاع مقدس دارد

پل نو ، نمایشی دفاع مقدسی است، اما لطف كنید و ذهن خود را درست در همین نقطه نگه دارید و تمامی قضاوت ها و پیشینه های ذهنی خود را پاك كنید، «پل نو» نمایشی ایست كه مانند اسم خود، نگاهی نو و ویژه به تئاتر دفاع مقدس داشته است، جایی كه عشق و محبت یك زن و مرد مطرح می شود و جنگ میان این دو فاصله می اندازد، پژمان شاهوردی با طرح مسئله ای به این شكل كانون بحران خود را از میدان اصلی جنگ، به درون خانواده ها و انسان ها می آورد، زن می خواهد مانع حضور همسرش در مناطق حساس جنگ شود. در این نمایش ما با بسیاری از وجوه دفاع مقدس از جمله، جنگیدن، اسارت افراد و شهادت آنها روبرو هستیم، مسائلی كه هر یك به تنهایی، خود می تواند دستمایه خلق یك اثر نمایشی مستقل شود، «خمیس» اسیر می شود و این خود ماجرا را پیچیده تر می كند، در ادامه ماجرا ما با صحنه های شكنجه خمیس و لو ندادن اطلاعات از سوی او روبرو می شویم، این مقاومت خمیس باعث شهادت او می شود. پس از به شهادت رسیدن خمیس در طول ماجرا، اینك ما با بخش دیگری از روایت كارگردان این اثر نمایشی روبرو می شویم، جایی كه لیلا، بعد از شهادت خمیس و از دست دادنش با مشكلات روبرو می شود، یكی از این مشكلات تغییر دید جامعه به زنی است كه شوهرش شهید شده و او را از دست داده است، این دیدگاه جامعه به لیلا برای او از منظر روحی و ذهنی مشكلاتی بسیاری را پدید می آورد و این در خلال گفت و گو هایش مشخص است، در ادامه ماجرای این نمایش لیلا تصمیم می گیرد با مهاجرت به خارج از ایران از شر این فشارهای روحی و روانی خود را نجات دهد و به نوعی خود را از این وضعیت نجات دهد. پس از اقامت لیلا در یك كشور دیگر و مهاجر شدنش، خواهر خمیس به دیدار او می رود تا لیلا را مجاب كند كه دست از زندگی در خارج از ایران بكشد و به وطن خود بازگردد اما لیلا مخالفت های شدیدی با او می كند. خواهر خمیس با خواندن و نشان دادن وصیت نامه «شهید خمیس عبادی» به همسرش، باعث و بانی بازگشت دوباره لیلا به خاك ایران و موطن خودش می شود. در این نمایش كارگردان با استفاده از لباس جنگی، به نوعی می خواهد در تمامی صحنه ها فضای جنگ و درگیری های پس از جنگ را به شیوه مخصوص به خود به مخاطب اش القا كند. شاید علاوه بر رنگ لباس های انتخاب شده توسط كارگردان، بتوان شكل و فرمت لباس ها را كه از طراحی خاصی بهره می برد، به فضای كلی نمایش، كمك های شایانی انجام دهد. این نمایش با بهره گیری از شیوه رئالیستی اجرای خود، توانسته در ایجاد صمیمیت میان اثر نمایشی و مخاطب خود موفق عمل كند، در مقاطعی از نمایش ما با صحنه هایی از وهم و خیال و صحنه های جهان دیگری روبرو هستیم كه این موضوع را می توان در تدابیر یك كارگردان جوان جستجو كرد. نپرداختن به موسیقی این اثر كه اتفاقا به صورت زنده و بر روی صحنه اجرا می شود، ظلم در حق كارگردانی و كل اثر نمایش «پل نو» است، اثری كه به تمامی زوایای آن فكر شده است و برای هر گوشه آن تمهیدی اندیشیده شده است. موسیقی زنده این نمایش با تركیب ساز های ایرانی و غیر ایرانی، رنگ آوایی را برای این اثر نمایشی پدید آورده است كه بدیع و تازه است و كارگردان تلاش دارد با بهره گیری از صدای خشن برخی سازهای غیر ایرانی، فضای ترس، وهم و جنگ را بازآفرینی كند و در سوی دیگر با استفاده از سازبندی ایرانی و نواهای شرقی، صحنه های معنوی تر با بار احساساتی خود را در یك فرآیند هوشمند كارگردانی، تكمیل و به تماشاگر خود عرضه كند. شاید این تجربه تركیب سازبندی پیش از این نیز در بسیاری از آثار نمایشی دیده شده بود اما شیوه های تولید آوایی اش در این نمایش متفاوت است، و شاید این تمهیدی باشد از سوی كارگردان جوانی كه می خواهد همه چیز را تجربه كند حتی موسیقی و نواهای تركیبی نو را، كارگردان جوانی كه علیرغم جوانی و شاید كم تجربگی اش، قدم نخست خود را درست برداشته است و در بخش تجربه های جوان تجربه جوانی خود را به بوته نقد و آزمون گذاشته است و می توان برای این كارگردان جوان كه دانشجوی رشته تئاتر نیز هست، آینده ای درخشان در تئاتر كشور متصور بود.