چرا میدان خودنمایی کارهای متهورانه محدود می شود؟ وادار شدن هنرمندان به تولید آثار کلیشه ای، بنا به ضرورت زمان

تاریخ ارسال : 1391/09/13

محمدحسین حلیمی داور هفتمین سوگواره هنر عاشورایی معتقد است: وادار شدن هنرمندان به تولید آثار کلیشه ای به صورت ناخواسته و بنا بر ضرورت زمان میدان خودنمایی به کارهای متهورانه را نمی دهد .
به گزارش روابط عمومی هفتمین سوگواره هنر عاشورایی، محمدحسین حلیمی ضمن بیان مطلب فوق افزود: در این میان نقش حوزه هنری به عنوان ارگانی فرهنگی سنگین تر خواهد شد، حوزه باید در این بخش یکه تازی کرده و فضا را برای خلق آثار مبتکرانه آماده کند به گونه ای که هر هنرمند بتواند تجربه های آزاد خود را با دید و بیان شخصی روایت کند.
محمدحسین حلیمی درجایی گفته است: وظيفه يك هنرمند گرافيست را جامعه و نظام اجتماعي و فكري و عقيدتي كه درآن حاكم است مشخص مي كند. برخلاف يك هنر مند نقاش كه مي تواند براي خود كاركند ، يك گرافيست اگر به اين شكل كار كند ممكن است مورد استقبال جامعه قرار بگيرد و يا نگيرد و در هر صورت جامعه تكليفش را روشن مي كند .
وی همچنین معتقد است: در هنر گر افيك دو عامل را مي توان ديد ، اول اين كه هنرمند به مراحل بالايي از توانايي هاي فني ، فرهنگ و هنري رسيد ه باشد و عامل دوم هم اين است كه جامعه توانايي استفاده از آن را داشته باشد، زيرا اگر چنين رشدي نباشد هنرمند به ميل خود و با باورهاي خود كار مي كند و نتيجه كارش به همان اندازه كه تصور مي شود مفيد و سازنده است برعكس مي تواند مضر و مخرب هم باشد .
حلیمی با بیان اینکه در فضای آثار تبلیغاتی نیاز به دید هنری بالا احساس می شود، ادامه داد: در فعل و انفعالات فرهنگی باید به هنرمندانی که دست به کارهای خلاقه می زنند و متهورانه کارهایی را انجام می دهند که مستند و قابل دفاع است، بها داده شود. از سوی دیگر در آثاری که در سطح شهر استفاده می شود و یا مورد نیاز رسانه هاست ،  حتی در کارهای تبلیغاتی رسانه ای، کسانی دست به انتخاب این کارها بزنند که از دید هنری مناسبی برخوردارند، اگر این اتفاق بیفتد آثار کلیشه ای در معرض دید عموم قرار نمی گیرد و هنرمندان در عرصه رقابت دست به خلق آثار خلاقانه خواهند زد.
این هنرمند گرافیست در خصوص آثار رسیده به این سوگواره اظهار داشت: هنرمندان شرکت کننده سعی کرده اند با توجه به اینکه موضوع عاشوراست جنبه های هنرهای سنتی را وسیله کار قراردهند  و عناصر تصویری که در خاطرشان است یا در نمونه ها و منابع هنری گذشته دیده اند به نوعی در کارها نشان دهند، منتها یک حالت بلاتکلیفی دیده می شود.
وی در پایان اذعان داشت: این عناصر سنتی باید تحت نظم و انضباط آموزشی قرار گرفته و در کتاب های درسی، مراکز آموزشی و نمونه های تصویری و گفته های نظری انعکاس یابند تا به خوبی شناخته شود. در اینجا نقش حوزه به عنوان ارگان فرهنگی سنگین تر می شود، حوزه هنری می تواند با برنامه ریزی در این زمینه بستر لازم را برای شناساندن این بخش از هنر مذهبی فراهم کند و با نگاهی نو به تدوین برنامه های آموزشی در این مورد بپردازد.