امیری: در جشنواه سوره ماه احساس آزادی عمل می كنم
تاریخ ارسال : 1393/06/31
یكی از متقاضیان شركت در جشنواره تئاتر سوره ماه معتقد است، یك هنرمند به خوبی دین، اعتقادات مذهبی و ارزشی جامعه خود را می شناسد. خسرو امیری، یكی از متقاضیان شركت در جشنواره تئاتر سوره ماه، كه با نمایش «بهشت با طعم چای تلخ» در این جشنواره حضور دارد، در مورد علل حضور در این جشنواره در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری گفت: با توجه به این كه معنویت حرف نخست و پایانی جشنواره تئاتر سوره ماه را می زند و موضوع ساده نمایش خود درخصوص مسئله همدلی انسان ها و معنویت واقعی آن هاست، تصمیم گرفتم نمایش «بهشت با طعم چای تلخ» را در این جشنواره شركت دهم. این كارگردان تئاتر درخصوص موضوعی بودن جشنواره تئاتر سوره ماه گفت: در همه جای دنیا تئاتر موضوعی وجود دارد. زمانی كه یك ایده از فیلتر ایدئولوژیك بگذرد بد است اما در جشنواره تئاتر ماه این گونه نیست بلكه با تعریف خطوط سیاست گذاری شده خود باعث راهنمایی هنرمندان می شود؛ اما اجباری برای تولید یك اثر خاص با جهت فكری خاص ندارد كه این مسئله بسیار خوب و متناسب است. وی افزود: زمانی كه متن اثر نمایشی خود را به دبیرخانه جشنواره می فرستم و خود اثر نمایشی را برای ارزیابی در معرض دید داوران قرار می دهم، به هیچ وجه درخصوص حضور در جشنواره تئاتر سوره ماه احساس جبر نمی كنم. مدیران جشنواره دست من را باز گذاشته اند و برای حضور در این جشنواره احساس آزادی عمل می كنم. امیری درمورد انتخاب متن و سلایق مدیران هنری در كشور گفت: درخصوص اجرای آثار مذهبی و ارزشی نباید احساسات هیجانی داشته باشیم، باید منطقی به آن فكر كرد و باید مراقب بود كه به ورطه شعار نیفتیم. در بسیاری از مقاطع و سال ها مدیران شروع به كارهایی می كنند كه فقط شعار است. وی افزود: اما در جشنواره تئاتر سوره ماه، یك مدیر تئاتری مانند رحمت امینی وجود دارد كه به اوضاع تئاتر مسلط است و به هیچ وجه نگاه مادی به مسئله تئاتر ندارد. نگاه ایشان یك نگاه ارزشی و حمایتی نسبت به تئاتر و هنرمندان آن است. زمانی كه یك متن از مرحله نگارش تا اجرا برسد، هفت خوان مدیریتی را طی می كند كه این مسئله برای تئاتر كشور خوب نیست. یك هنرمند به خوبی دین، اعتقادات مذهبی – ارزشی و جامعه خود را می شناسد و احساسات وطن دوستانه دارد، مانند همان سربازی كه در لب مرز حضور دارد و مسئولیت خود را می شناسد. او به خوبی می داند كه باید در چه حوزه هایی دست به تولید اثر بزند. هنر باید در دست هنرمندان باشد تا به سر منزل مقصود و تعالی خود دست پیدا كند.
